Go the fuck to sleep: hoe ik er na 8 jaar slaapgebrek helemaal klaar mee ben

Al jaren lijd ik aan chronisch slaaptekort. Dat heb ik heel lang volgehouden, maar na acht jaar (ACHT jaar, mensen!) nachtbraken ben ik nu dan toch de wanhoop nabij.

“Na drie maanden slaapt-ie door” ik weet nog dat ik dat tegen mijn man zei toen ik zwanger was van ons eerste kind. Hij was namelijk nogal geschrokken toen hij erachter kwam dat baby’s ’s nachts gevoed moeten worden en dus hun ouders wakker maken. Ik stelde hem gerust door hem te vertellen wat ik in mijn babyboeken had gelezen: dat de nachtelijke ellende hooguit drie maanden zou duren en dat onze zoon daarna klokje rond zou slapen. Drie maanden, dat was nog wel te overzien. Ik maakte me geen zorgen. Nu, acht jaar en drie kinderen later, wil ik die babyboeken met terugwerkende kracht ritueel verbranden en bovendien rectificaties aanvragen bij alle uitgevers. Die drie maanden zijn namelijk een smerige leugen, bedoeld om onschuldige, onwetende ouders erin te luizen. Drie maanden? HA. HA. HA. Ik heb al acht jaar niet geslapen. Ik ben kapot. Mijn kinderen hebben me kapot gemaakt. A la Carice van Houten in Zwartboek kan ik dan ook niet anders dan met mijn vermoeide hoofd in mijn handen vragen: houdt het dan nooit op?!

lees verder