Liever Ebola dan autisme? Over ziek gesproken

De 16-jarige Elijah Delsink, die autisme heeft, haalde onlangs het nieuws met zijn profielwerkstuk waarin hij de anti-vaccinatiebeweging lik op stuk geeft. Autisme is namelijk geen ziekte, aldus Elijah. En hoeft dus helemaal niet uitgebannen te worden. Als moeder van een autist kan ik alleen maar zeggen: inderdaad. Mijn kind is niet ziek. Hij is gewoon autistisch.

‘Het nieuwe Ebola’ zo omschrijft Elijah de manier waarop de anti-vaxxers met autisme omgaan. Als je de anti-vaccinatiebeweging mag geloven is autisme een ernstige ziekte die bestreden moet worden. Bestreden kán worden bovendien, aldus de anti-vaxxers, want een kind wordt niet autistisch geboren, zoals de wetenschap herhaaldelijk heeft aangetoond, maar autistisch gemaakt door diezelfde wetenschappers, die opzettelijk baby’s vol gif pompen om hun hersens te beïnvloeden. De remedie is simpel: je kind niet laten inenten, maar mocht je dat nou per ongeluk wel hebben gedaan, dan kun je het altijd nog homeopathisch laten ‘ontstoren’ door het magische korreltjes van de natuurwinkel te laten slikken, of te onderwerpen aan Complete Elimination Autism Spectrum Expression (CEASE), wat neerkomt op een soort duivelsuitdrijving voor autisten. Kost wat moeite, maar dan heb je ook wat. En alles liever dan een autistisch kind natuurlijk. Dan kun je nog beter Ebola hebben.

Murw geslagen

Als moeder van een zoon met autisme vraag ik me al jaren af waarom het kennelijk erger is om autistisch te zijn dan ernstig ziek. Waarom er zoveel ouders zijn die er bewust voor kiezen het risico te nemen dat hun kind een gevaarlijke ziekte krijgt en daaraan doodgaat, zodat het in ieder geval maar géén autisme heeft. Afgezien van het feit dat die redenering sowieso kant noch wal raakt, aangezien autisme nou eenmaal aangeboren is en dus niet te voorkomen door niet te vaccineren, lijkt het me nog altijd beter een autistisch, levend kind te hebben, dan een ‘normaal’, dood kind. Maar het kan aan mij liggen natuurlijk. Misschien ben ik, na bijna tien jaar als moeder van een autist, zo murw geslagen dat ik me niet eens meer realiseer hoe vreselijk dat is. Misschien was ik nu wel veel gelukkiger geweest als mijn zoon niet autistisch was geweest, maar wel gestorven aan de mazelen. Dan had ik weliswaar nu mijn kind moeten missen en voor altijd een gat in mijn hart gehad, maar ik had in ieder geval niet met ‘Leipe Loetje’ over straat gehoeven. Ja, dan is de keuze snel gemaakt natuurlijk.

Russisch roulette

Ook al zou er een medicijn tegen autisme komen, ook al zou ik mijn zoon naar een autisme-uitdrijvingskamp kunnen sturen waar hij ‘genezen’ kan worden, dan zou ik dat nog niet doen. Er is namelijk niks mis met mijn zoon. Ja, hij is anders dan de meeste kinderen. Ja, sommige dingen zijn voor en met hem lastiger. Ja, zijn autisme maakt het leven, zowel voor hem als voor ons als ouders, soms moeilijk. Maar niet zozeer omdat er met hém iets niet goed is, maar voornamelijk omdat anderen er een probleem van maken als je niet helemaal in de pas loopt. De maatschappij classificeert neurodiverse mensen als afwijkend, raar, problematisch en steeds vaker dus ook als ‘ziek’. Het is de maatschappij die op deze mensen per se een label wil plakken, er een waardeoordeel aan wil koppelen, simpelweg omdat ze anders zijn. Accepteren dat je kind niet in het goede hokje past en daar dus niks aan doen is daarom erger dan je kind de dood in jagen door het niet te beschermen tegen ziektes die het helemaal niet meer hoeft te krijgen. Je kunt tegenwoordig zelfs een prijs winnen als je Russisch roulette speelt met de gezondheid van je kind. Maar inderdaad, ouders zoals ik, die hun kinderen willens en wetens gewoon autistisch ‘laten zijn’, díe moeten zich diep schamen.

Een nieuwe wereld

Autisme is de nieuwe homoseksualiteit: nog even en we sturen alle autistische kinderen naar heropvoedingskampen waar die onzin er weleens even uit geramd wordt. We weten tenslotte allemaal dat ze met dat soort maatregelen in de VS ongekend succes hebben geboekt: daar lopen geen homo’s meer rond. Mijn zoon is straks de laatste der Mohikanen, gedoemd om een kluizenaarsbestaan te leiden in een hutje op de hei waar hij dan, geheel conform het algemeen geldend maatschappelijk beeld van de ‘de autist’, de hele dag ritmisch wiegend in de foetushouding heel antisociaal wiskundige formules zit op te dreunen. En één van de laatste mensen, want hij is tenslotte ingeënt en gaat dus niet dood aan één of andere middeleeuwse ziekte die weer terug is van weggeweest en bijna de hele mensheid heeft uitgeroeid. Waardoor hij dus niet anders kan dan de aarde opnieuw bevolken. Ik denk zomaar dat de anti-vaxxers dat niet hadden voorzien. Het wordt een heel nieuwe wereld. The age of men is over, the time of the autistic has come. Hoe ironisch.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.