Beter voorlichting dan een sekswet -want voorkomen is beter dan genezen

Minister Grapperhaus van Justitie en Veiligheid wil ‘seks tegen de wil’ opnemen als nieuw delict in de wet. Daarmee hoopt hij seksueel misbruik te verminderen en vaker strafbaar te maken. Ik vraag me af of er, ipv in een wet, niet beter geïnvesteerd kan worden in seksuele voorlichting.

Toen ik bijna twintig jaar geleden aangifte deed van verkrachting werd daar niets mee gedaan. Ik werd een middag lang doorgezaagd door een mannelijke agent die maar bleef vragen of er ‘geen addertje onder het gras zat’ en vervolgens kon ik naar huis om te douchen en verdween mijn aangifte ergens onderin een la. Mijn verkrachter was tenslotte mijn toenmalige vriend. Ik had weliswaar gezegd dat ik het niet wilde, maar ik had niet geschreeuwd. Ik had weliswaar in eerste instantie geprobeerd hem van me af te duwen, maar ik had hem niet geschopt en geslagen. Uiteindelijk had ik daar alleen maar gelegen, zijn zware lichaam bovenop me. Wachtend tot het over was. Ik was zijn vriendin. Dus hoe onvrijwillig kon het geweest zijn? Minister Grapperhaus’ nieuwe wet zou ervoor moeten zorgen dat aangiftes zoals de mijne niet verdwijnen. Maar ik geloof daar niks van. Je kunt namelijk wel een paar regels in de wet opnemen, maar dat is slechts theorie. Daar heb je weinig aan als we in de praktijk iets heel anders geleerd krijgen.

Cultuuromslag

‘Seks tegen de wil’ is hetzelfde als verkrachting. We hebben helemaal geen nieuw wettelijk delict nodig om dat te classificeren. Wat we nodig hebben is een cultuuromslag in het denken over wat vrijwillige seks nou eigenlijk is. Maar liefst 20 procent van de mannen tussen de 16 en 35 jaar vindt dat er geen sprake is van seksueel misbruik als het slachtoffer zich niet duidelijk uitspreekt tegen de seks. Dát is het probleem: dat er nog zoveel mannen rondlopen die geleerd hebben dat seks vooral gaat om wat zíj willen. Dat hebben wij hen, als maatschappij, geleerd. Door de manier waarop we over seks praten, de wijze waarop we het laten zien in de media en hoe we ermee omgaan in ons rechtssysteem. Wie goed doet, doet goed volgen, luidt het spreekwoord, dus is het dan vreemd dat zij die een slecht voorbeeld krijgen, ook slecht doen? Nog steeds is dat geen excuus, maar misschien kunnen we, ipv achteraf te straffen, beter vooraf belonen. Door jongens op te voeden met respect voor vrouwen. En hen te leren wat de geneugten zijn van een gelijkwaardig en bevredigend seksleven voor iedereen.

Littekens

Seksueel misbruik en verkrachting moeten bestraft worden. Slachtoffers hebben er recht op om gehoord en geloofd te worden en ik vind het vreselijk verdrietig dat dat, twintig jaar nadat ik genegeerd werd, nog steeds niet zo is. Maar voorkomen is nog altijd beter dan genezen. En de wonden van seksueel misbruik genezen nooit, weet ik uit ervaring. Zelfs als je misbruiker wel moet boeten voor zijn daden, blijf jij levenslang zitten met de littekens die je overhoudt aan wat je is aangedaan. Niet eens zozeer fysiek, want de pijn en de blauwe plekken gaan wel over. Maar de littekens op je ziel gaan nooit meer weg.

Toxic masculinity

Gaan vrouwen straks wel geloofd worden, als zij zeggen ‘seks tegen de wil’ te hebben gehad? Hoeven zij dan opeens niet meer met hard bewijs te komen voor het misbruik? Ik geloof niet dat het ‘sekswetje van Grapperhaus’ enig verschil zal maken, als wij zélf het verschil niet gaan maken in de seksuele opvoeding van onze jongens. Volgens mij doet minister Grapperhaus er beter aan een wetsvoorstel in te dienen dat het verplicht maakt op middelbare scholen een module seksuele gelijkwaardigheid te geven. Dáár wordt de wereld namelijk echt een stuk veiliger van, als we ons kunnen vrijwaren van de ‘toxic masculinity’ cultuur die er nog steeds heerst. Als jongens leren dat mannelijkheid niet gelijk staat aan dominantie. Dat seks en macht niet bij elkaar horen. Als jongens niet meer opgroeien met het idee dat seks iets is waar zij recht op hebben, als ze leren dat vrouwelijke seksualiteit net zo belangrijk is als mannelijke seksualiteit, dat dat überhaupt bestaat en er mag zijn, dan is er niemand meer die zich op het politiebureau moet beroepen op een op z’n minst multi-interpretabele wet. Dan valt er niks meer te interpreteren. Omdat er tussen de lakens dan namelijk alleen nog maar volmondig ja wordt gezegd.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.