Ik ben ziek, dus ik ben arm

Gisteren kwam RTL Nieuws met de resultaten van onderzoek naar de zorgkosten in Nederland. Deze zijn de laatste jaren dusdanig gestegen dat veel mensen erdoor in financiële problemen komen. Alsof ziek zijn nog niet erg genoeg is, ga je er nu dus ook nog van aan de bedelstaf.

Laatst sprak ik een oudere dame wiens gehoor steeds verder achteruit gaat. Daarom had haar arts haar een gehoorapparaat voorgeschreven. Dat kan ze echter niet betalen van haar AOW’tje, want de verzekering vergoed maar een fractie van de kosten. Dus blijft ze doof als een kwartel door het leven gaan. Ze moet tenslotte ook nog eten. Dit is een vrouw die haar hele leven lang gewerkt heeft en zich heeft ingezet voor de maatschappij. Zij was een brave burger, die altijd fatsoenlijk belasting heeft betaald. Nu zij op haar beurt de hulp van diezelfde maatschappij die zij altijd gediend heeft nodig heeft, krijgt ze nul op het rekest. Of komt ze in de schuldsanering terecht als ze aanspraak maakt op zorg waarvoor ze al die jaren steeds betaald heeft. Net zoals steeds meer mensen, want wie ziek is of een mankement heeft mag diep in de buidel tasten. Zo diep, dat de bodem van die buidel wordt bereikt, terwijl de hypotheek en de boodschappen nog niet betaald zijn. Heden ten dage is het kiezen of delen: wil je zorg, of je wil eten? Je kunt tenslotte niet alles hebben.

Mediteer je tumor weg

Onlangs werd bekend dat we dit jaar voor het eerst ruim 100 miljard aan de zorg hebben uitgegeven. Neem even een moment om dat tot je door te laten drinken. 100 MILJARD EURO. Ik ben groot voorstander van investeren in de zorg. Ik wil met liefde betalen voor goede zorg voor iedereen. Ik vind het ook niet erg om meer te betalen dan andere mensen omdat mijn man en ik samen een aardig salaris verdienen. Wat ik wel erg vind is dat we de emmers geld met bakken tegelijk leeggooien in de zorg, maar dat we er vervolgens helemaal geen zorg voor terug krijgen. Nou ja, een geldzorg, die krijgen we, want steeds meer mensen krijgen de eindjes niet meer aan elkaar geknoopt door de hoge zorgkosten die ze moeten maken. Het eigen risico gaat ieder jaar omhoog, voor steeds meer medicijnen en behandelingen moet een fikse eigen bijdrage betaald worden en er verdwijnt van alles uit het basispakket. Tel daar de astronomische huizenprijzen, hoge levenskosten en de stagnerende lonen bij op en over niet al te lange tijd krijgen we Amerikaanse praktijken waarbij mensen hun eigen vleeswonden dicht gaan naaien en hopen dat ze met genoeg mediteren hun woekerende tumor kunnen laten slinken, simpelweg omdat ze het zich niet kunnen veroorloven om naar de dokter te gaan. Als chronisch zieke Nederlander baart dit mij grote zorgen. Sta ik straks met mijn kinderen bij de Voedselbank, omdat mijn benen me niet meer kunnen dragen en ik een rolstoel nodig heb? Je zou denken dat dat niet moet kunnen, maar het zou me niet verbazen.

Geen land van melk en honing

Ik zei het laatst al: we moeten eens ophouden met doen alsof het zo goed gaat in Nederland. Alsof we leven in het land van melk en honing. Nederland heeft zo ongeveer de hoogste belastingdruk van Europa en toch gaan er steeds meer mensen aan de bedelstaf omdat ze moeten betalen voor dingen waar ze al lang geld voor hebben ingelegd. Mijn man en ik, en al die andere mensen zoals wij, werken ons uit de naad om de economie en de maatschappij draaiende te houden, om de gaten op te vullen en op onze sterke schouders de lasten te dragen die de zwakkere schouders (terecht!) niet kunnen dragen. Maar als ik een tube zalf krijg voorgeschreven van de dokter is de rekening nog steeds voor mij. Ik moet honderden euro’s betalen aan onderzoeken en behandelingen voor mijzelf en mijn eveneens chronisch zieke dochters. Als ik hulp nodig heb bij het begeleiden van mijn zoon met autisme valt de rekening voor de pedagogisch medewerker die ik toegewezen krijg van de gemeente op mijn mat. Op dit moment kunnen wij dat nog lijden, maar er komt een moment dat ik zo ziek wordt dat ik minder of helemaal niet meer kan werken, of voor mijn zieke kinderen moet gaan zorgen. Volgens mij was het idee dat op dat soort momenten, voor mensen die dat soort dingen overkomt, de boel gewaarborgd is. Dat je erop kunt vertrouwen dat er voor je gezorgd wordt mocht je de pech hebben dat dat nodig is. Dat je, als je netjes je bijdrage hebt geleverd, weet dat ook jij wordt opgevangen als je een keer valt. Niet dat je nog eens verder de grond ingetrapt wordt als je toch al ligt.

Ik heb jaren in Amerika gewoond en daar ben ik weg gegaan, juist omdat ik niet in het soort maatschappij wilde leven waarin Nederland aan het veranderen is. Omdat ik mijn kinderen niet wilde laten opgroeien in een land dat haar inwoners laat kreperen. “You just shouldn’t get sick” zei een Amerikaanse eens tegen mij toen ik met haar praatte over het gezondheidsstelsel in haar land. Anything is possible tenslotte; als je maar hard genoeg je best doet om niet ziek te worden, blijf je wel gezond. Dream it, wish it, do it. Ach, was het maar zo makkelijk. Amerika is een Derde Wereld land en Nederland, als we zo door blijven gaan, straks ook. Bij nader inzien had ik dus beter in Californië kunnen blijven. Dan was ik nog steeds failliet gegaan aan die rolstoel en had ik mijn huis moeten verkopen, maar het is toch net iets comfortabeler in een doos slapen onder de Californische zon, dan in het koude Nederland. Misschien als ik de spaarvarkens van mijn kinderen kapot sla, dat we dan net de tickets nog kunnen betalen. Tja, hadden we maar niet ziek moeten worden. Eigen schuld, dikke bult.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.