Liever vliegen dan zorgen – en dat mag wél wat kosten

Vandaag debatteert de Tweede Kamer over salarisverhoging in de zorg. Het kabinet heeft echter al laten weten dat het personeel kan fluiten naar een hoger loon. Daar is ‘geen geld voor’. Maar natuurlijk is er wel geld. Het wordt alleen ergens anders aan uitgegeven.

De salarissen in de zorg verhogen ‘kan niet zomaar’. Het is ‘erg ingewikkeld’. Dat hoor ik al dagen. Alsof het rocket science is. Dat is het niet. Wat ingewikkeld is, is uitleggen dat je mensen in een sector die al sinds jaar en dag zwaar onderbetaald en ondergewaardeerd wordt, mensen die keihard werken in een fysiek en emotioneel zwaar beroep, die ervoor zorgen dat er in een van onze primaire levensbehoeften wordt voorzien, niet wilt geven waar ze recht op hebben. Want het kan wel hoor, maar de dames en heren op het Haagse pluche willen het gewoon niet. Die willen het geld liever ergens anders aan uitgeven. Aan KLM bijvoorbeeld. Of aan andere grote bedrijven die stiekem zelf miljoenen in kas hebben waarmee ze hun eigen hachje zouden moeten kunnen redden. Maar dat is natuurlijk best een slecht een verhaal. Dus dat vertel je liever niet.

Prioriteiten stellen

“We worden geconfronteerd met een economische krimp van 6 procent en een extra bijdrage aan de zorg kost vele miljarden extra” aldus Tamara van Ark, minister van Medische Zorg. Dat is inderdaad veel geld. En, wordt er dan gedreigd, dat moet uit jullie zak komen hoor, beste brave burgers. Dan gaat de zorgpremie nog meer omhoog. Dat willen jullie toch zeker niet? Het is weinig anders dan een nogal opportunistische manier om de falende prioriteiten van Den Haag te verbloemen. Dat is het namelijk: een kwestie van prioriteiten stellen. Regel één als er gebudgetteerd moet worden is tenslotte: alleen geld uitgeven aan dingen die je echt nodig hebt. Zorg hebben we echt nodig. Zonder zorg gaan we dood. Nou kun je beargumenteren dat we toch met veel teveel zijn, dus dat het wellicht niet zo slecht zou zijn als we een beetje uitdunnen, maar dat is weer een andere discussie. En mensen gewoon laten creperen aan al hun kankers en modernistische welvaartsziekten is natuurlijk wel een beetje een onorthodoxe manier om het probleem van de overbevolking tegen te gaan.

Geen zorgen voor de dag van morgen?

Maar dat is wel wat er gaat gebeuren, als we niet gaan investeren in de zorg. Als we blijven verwachten dat mensen voor een appel en een ei de benen uit hun lijf blijven rennen voor het welzijn van anderen terwijl ze er zelf aan onderdoor gaan, komt er een moment dat die mensen hun poot stijf houden en geen stap meer zetten. Je hoeft geen visionair te zijn om dat toekomstbeeld te zien, maar in Den Haag zijn ze blijkbaar niet in staat om verder te kijken dan hun neus lang is. Penny wise, pound foolish noemen ze dat. Want het heeft zo weinig zin om ervoor te zorgen dat we binnenkort en masse weer op onze insta-vakanties naar Bali kunnen, als er over een paar jaar niemand meer is om ons te verplegen na onze open hartoperaties als gevolg van de diabetes die we dan allemaal hebben, of om de ondergepiste bedden van onze ouders te verschonen, waar we zelf geen tijd voor hebben (omdat we dus zo nodig naar Bali moesten). Geen zorgen voor de dag van morgen, lijkt het credo in Den Haag. Maar de zorgen die we daardoor morgen zullen hebben, gaan ons, vrees ik, letterlijk de kop kosten.

Het is niet ‘ingewikkeld’, het is heel simpel: het kabinet wíl het zorgpersoneel niet meer betalen. Het geld is er wel, Tamara en haar Haagse vriendjes slaan het alleen liever stuk op dingen die ze leuker vinden. Een beetje zoals veel mensen liever op de pof bij postorderbedrijven bestellen, dan dat ze hun hypotheek betalen. Wie dan leeft, wie dan zorgt, tenslotte. Alleen zorgt er straks dus niemand meer. En dan wordt het wel heel lastig leven.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.