Papa mag niet minder werken. Of wil papa dat liever niet?

Vaders willen wel minder werken en meer zorgen, maar ze krijgen er de kans niet voor. Werkgevers staan negatief tegenover parttime werkende mannen en daarom durven ze het niet aan te kaarten. Dat blijkt uit onderzoek. Ik ben sceptisch. Durven ze niet, of willen ze gewoon niet?

Kenniscentrum Rutgers presenteerde onlangs het rapport ‘The State of Dutch Fathers. Vaderschap in Nederland’, waarin te lezen staat dat slechts elf procent van de vaders in Nederland gebruik maakt van hun ouderschapsverlof. Reden daarvoor is volgens het rapport dat vaders hun wens om parttime te werken om voor hun kinderen te zorgen niet durven aankaarten bij werkgevers en collega’s. Bazen staan er volgens mannen bijna altijd onwelwillend tegenover en zouden mannelijke werknemers die het wagen parttime te willen werken daardoor professioneel benadelen, of zelfs proberen te ontslaan. Het is dus geen onwil van de papa’s, maar onmacht. Tja, beste mannen, ik vind dat eigenlijk onzin. Waar een wil is, is namelijk een weg. Maar die weg moet wel vrijgemaakt worden om hem te kunnen bewandelen. En dat zullen jullie toch echt zelf moeten doen.

Als je wat wilt, moet je er wat voor doen

Natuurlijk, het is zo dat we nog steeds in een patriarchale, seksistische samenleving leven, waarin mannen die willen zorgen door veel mensen (lees: mannen) met de nek worden aangekeken. In bedrijven zijn de meeste leidinggevenden nog steeds mannen en heerst er daarom vaak een machocultuur. Het zal dus absoluut waar zijn dat de mannen bovenop de apenrots van zo’n bedrijf liever niet willen dat hun werknemers minder uren gaan maken. En dat ze dmv (indirecte) intimidatie zullen proberen de vaders op de werkvloer in het conservatieve rolpatroon van weleer te dwingen. Maar de enige manier waarop dat verandert is als die vaders weigeren zich in dat keurslijf te laten drukken. Zo gaat dat namelijk met verandering: daar moet je wat voor doen. Vrouwen hebben dat gedaan: we hebben stemrecht afgedwongen, gestreden voor abortus en we blijven vechten voor gelijkheid op de werkvloer. Dat krijgen we niet overnight geregeld, zoiets kost tijd en moeite. Voor niets gaat tenslotte alleen de zon op en om te krijgen wat je wilt moet je moeite doen. Dat doen we, omdat we het willen. Dus rijst bij mij de vraag: hoe graag willen mannen eigenlijk voor hun kinderen zorgen? Ik denk dat dat wel tegenvalt.

Mietje van de kantoortuin

Het is toch gek dat zoveel mannen over van alles en nog wat een heel grote mond hebben, maar kennelijk opeens hun stembanden verloren zijn als het gaat om gelijke zorgverdeling? Wat dan nog als je baas het niet ziet zitten; als jij het wel wilt en je vindt het nodig, dan geef je die baas toch gewoon een dikke vinger? Dan dwing je af wat je wilt hebben en krijg je het niet, dan stap je op. Nee, dat is niet leuk natuurlijk en ik snap heus wel dat je niet zomaar de handdoek in de ring gooit als jij de kost verdient. Maar als je niks doet, verandert er ook niks en dan is het wel heel makkelijk om je vervolgens te verschuilen achter je grote boze baas en geen verantwoordelijkheid te nemen voor het feit dat je zelf niet op je strepen bent gaan staan. En daarnaast: assumption is the mother of all fuck ups, dus voordat je begint te jammeren dat je baas het toch niet wil en dat je vast het mietje van de kantoortuin wordt als je om een papadag gaat vragen, ga eerst eens het gesprek aan. Wie weet, misschien zijn er wel meer vaders met dezelfde wens en dan ben jij degene die het voor elkaar gebokst heeft. Dan ben je niet het mietje, maar het mannetje. High five ouwe, lekker gedaan, pik.

Beste mannen, ik geloof er niks van. Ik geloof niet dat jullie echt zo zielig zijn. Een vader met een beetje ballen komt op voor z’n gezin. Een vader die echt betrokken is, zorgt dat hij dat ook kan zijn. Jullie vinden het wel prima zo. Jullie hoeven niet per se een dagje luiers te verschonen en jullie hebben geen zin in gezeik met de baas. Als het echt gaat om jullie belangen zijn jullie bereid om in de frontlinie te gaan staan, maar tijd doorbrengen met een stel behoeftige minimensen is helemaal niet in jullie belang. Dat is in het belang van je vrouw en van je kinderen, maar zelf zien jullie er het nut eigenlijk niet zo van in. Reken maar dat jullie de barricade op klimmen als je baas opeens een vrouwenquotum invoert, of bepaalt dat seksueel getinte opmerkingen op de werkvloer voortaan niet meer mogen. Reken maar dat jullie dan opeens op hoge poten de directiekamer binnenstormen om jullie beklag te doen over de schending van jullie rechten. Reken maar dat jullie je dan opeens heel goed hard kunnen maken voor de mannenzaak. Hoe noemen we dat ook alweer, was daar geen term voor? Onmacht? Hou toch op. Opportunisme heet dat.

Voor de mannen die wel opgestaan zijn en een vuist hebben gemaakt tegen het patriarchaat op de werkvloer: hulde. Revolutie ontketen je alleen door op te staan, ook als dat moeilijk is. En voor al die zogenaamd zo sneue zieligerds op de apenrots: werkze, jongens. Mannen kunnen we jullie tenslotte niet echt noemen. De echte mannen, de echte vaders, die zijn namelijk thuis luiers aan het verschonen. Omdat echte mannen, echte vaders, dat echt willen.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Wat een onzin dit. Ik Ben Vader en heb ouderschaps verlof, maar wil graag ergens anders werken denkt u nu echt dat een nieuwe baas iemand aan neemt met partime uren en en contract voor volle tijd? Ik Kan niet veel vinden hoor en Dan heb ik het nog niet over de uren dat er gewerkt moet worden of de functie. Dus jje Baan maar op zeggen als je en schuine blik krijgt van je baas en een vinger op steken gelul.

    • Sorry, ik begrijp je opmerking niet helemaal. Iemand aannemen met parttime uren en een contract voor volle tijd? Wat bedoel je daarmee? En daar heb ik het toch ook niet over? Wat ik zeg is dat als je als vader graag parttime wilt werken omdat je ook bij je gezin wilt zijn, je dat dus mogelijk moet maken. Bijvoorbeeld door op te komen tegen de seksistische bedrijfscultuur van je werkgever of, als daar dan geen gehoor aan gegeven wordt, door een andere baan te zoeken waarin je wel parttime kunt werken. Verandering komt er alleen maar als die in gang gezet wordt door de mensen die die verandering willen. Alleen maar roepen: ‘kan niet’ gaat niks opleveren. Dat het eenvoudig is, zeg ik niet. Maar als je het echt wilt, dan vind je een manier waarop het mogelijk wordt. En als er zoveel mannen beweren dat ze graag parttime willen werken, vind ik het vreemd dat die verandering er niet komt. Er is namelijk kennelijk genoeg animo voor en als al die mannen dan dus opkomen voor wat ze willen volgt de verandering vanzelf. Omdat het niet meer anders kan.

  • Helemaal mee eens Vala! Ik heb nog meer argumenten waarom het voor het hele gezin goed is om de taken te verdelen. Mijn vriend en ik werken allebei 4 dagen per week en dat pakt op meerdere fronten zeer goed uit. Ten 1e maakt het voor onze dochter niet uit of papa of mama er is om haar te troosten, naar bed te brengen, eten te geven, tandenpoetsen, spelen, verhaaltje voorlezen etc. Ten 2e bleek het voor ons financieel ook juist gunstig uit te pakken. Ten 3e geeft het voor ons allemaal genoeg uitdaging om zowel op het werk (met grote-mensen-dingen bezig te zijn) en thuis met zorgtaken, samen spelen en al doende leren de dag te vullen. De afwisseling werkt verfrissend.
    Ten 4e is het goed om te zien dat je partner andere kwaliteiten heeft dan jij, van papa leert mijn dochter bijv. technische dingen en muziek maken. En bij mij helpt ze met koken En lezen we veel boekjes.
    Kortom; dat zouden meer gezinnen moeten doen!

    • Hi Femke,

      Dank voor je reactie. Ik ben het helemaal met je eens! Fijn dat het bij jullie ook zo goed uitpakt. Ik denk inderdaad dat onze kinderen er alleen maar baat bij hebben als de zorgtaken niet eenzijdig verdeeld zijn. En wij als ouders zelf ook!