Regels zijn regels – maar is er voor die regels wel een reden?

Ik hou erg van regels. Ze maken het leven duidelijk en overzichtelijk. Maar regels zonder reden zijn loze regels. Voor de coronaregels ontbreekt, mijns inziens, inmiddels een goede reden. Of, als die er wel is, kan iemand mij die dan even geven?

Gisteravond, zondagavond 20.00 uur, kwam er een appje van school. Of we de kinderen thuis konden houden, want ‘de juf heeft klachten’. Dit is de tweede keer in drie weken dat mijn zoon thuis zit. En het schooljaar is nog niet eens een maand oud. Op de school van mijn dochters zijn meerdere juffen al uitgevallen omdat zij ‘een kuchje’ hadden en volgens de coronaregels dus thuis moesten blijven en getest moesten worden. De herfst is nog maar net begonnen, dus we hebben nog heel wat ‘kuchjes’ te gaan. Maar ja, regels zijn nou eenmaal regels. Het zit niet in mijn natuur om me niet aan de regels te houden. Ik was altijd al een braaf kind en ik ben uitgegroeid tot een brave burger. De afgelopen maanden heb ik me dan ook netjes aan alle voorschriften gehouden, ook als ik het er misschien niet (helemaal) mee eens was, of er mijn vraagtekens bij had. Net als een kind begrijp je soms de regels nou eenmaal niet, maar doe je gewoon wat je gezegd wordt, voor je eigen bestwil. Maar, ook net als een kind, ga je wel vragen stellen. En op een gegeven moment is ‘omdat ik het zeg’ geen afdoende antwoord meer. Want, beste Mark en beste Hugo, leg eens uit, leg nou eens écht uit: waarom?

Niks aan de hand

Inmiddels weten we dat COVID-19 voor verreweg de meeste mensen niet gevaarlijk is. Misschien worden ze er verkouden van en ja, sommige mensen worden flink beroerd. Maar dood gaan ze er niet van. In de ziekenhuizen is de behandeling van het virus ondertussen een stuk gerichter. IC-opperbevelhebber Diederik Gommers heeft meermaals benadrukt dat er bij een eventuele tweede infectiegolf veel minder mensen op de intensive care terecht zullen komen. En hoewel het RIVM nog steeds aan de lopende band zogenaamd ‘alarmerende besmettingscijfers’ de wereld in slingert is het duidelijk dat die mensen: a. vaak helemaal niet ziek zijn, b. dat de betrouwbaarheid van die testen op z’n minst discutabel is en c. dat zelfs iemand met hevige dyscalculie (zoals ik) kan berekenen dat aantallen logischerwijs oplopen als er meer op te tellen valt. Met een beetje logisch nadenken kom je dan ook tot de volgende conclusie: niks aan de hand. Kan iemand mij dus vertellen waarom die conclusie leidt tot voortzetting en zelfs aanscherping van de maatregelen? De logica ontgaat mij namelijk.

Ik snap het niet

Dat brengt mij bij de crux van dit verhaal: waar is/blijft de logische verklaring? Wanneer komt het kabinet met een steekhoudende onderbouwing van hun beleid? Wat is de reden, de gefundeerde reden, dat we nog steeds in een soort semi-lockdown leven? Waar is de verantwoording voor het feit dat er al weken hele schoolklassen les mislopen, omdat hun juf met een snottebel in quarantaine moet? Wat is het valide excuus dat alle ouders die daardoor hun werk moeten afzeggen kunnen gebruiken bij hun werkgever, zodat zij straks niet ontslagen worden, omdat ze voor de zoveelste keer niet komen opdagen, of hun deadline niet halen? Welke gegronde verklaring is er voor het uitstellen van al die zorg die heel veel mensen nodig hebben; de verklaring die straks op hun begrafenis bij de familie en vrienden nog voor enige acceptatie zal zorgen voor het vroegtijdig overlijden van hun naaste? Welk onderbouwd argument is er voor het volledig verwoesten van de economie, zodat de mensen die straks hun baan verliezen, hun hypotheek niet meer kunnen betalen en depressief raken nog enig begrip hebben voor wat hen door de maatregelen is overkomen? Ik zie die goede reden niet. De hele samenleving wordt ontwricht voor een virus waar, volgens de wel degelijk onderbouwde cijfers en feiten, eigenlijk niemand dood van gaat. Kan iemand mij dat uitleggen? Want ik snap het niet.

Nood breekt wet?

Het kan zijn dat ik iets mis, of dat ik misschien gewoon heel dom ben. Maar met mij zijn er velen die er niets meer van begrijpen. Daarom denk ik dus maar steeds: leg het nou eens uit! Als het kennelijk allemaal te verklaren en vooral ook te verantwoorden is is, dóe dat dan ook een keer. Geef dan eens antwoord op de vragen die zoveel mensen hebben. Toon het aan, laat het zien. Want wat we inmiddels zéker weten is dat de maatregelen nogal wat schade aanrichten. Daarvoor hebben we de feiten en de cijfers om dat aan te tonen. De economie krimpt, de werkeloosheid stijgt, de kinderen zitten thuis, de reguliere zorgt kalft af en de bevolking wordt steeds somberder. Desondanks breekt nood nou eenmaal wet. Soms moet je kwaad met kwaad bestrijden, voor het goede doel. Maar dan moet je mensen wel vertellen waarom. En wat dat doel dan is. Tenslotte is ‘omdat ik het zeg’ wel een beetje mager als je een heel land vraagt om netjes het door jouw gebaande pad te bewandelen. Vooral als dat richting hun ondergang leidt. Want we mogen dan wel brave burgers zijn, maar we zijn geen kleuters.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.