Hoe Vala vier maanden na haar bevalling bijna kaal werd

Dat zwangerschap en bevallen geen kattenpis zijn, dat wist je waarschijnlijk wel. Maar is dat eenmaal achter de rug, dan heb je de ellende wel gehad. Dacht je. Want dat aan het óntzwangeren óók een aantal nadelen kleven, daar hoor je dan weer weinig over. Vala kreeg te maken met een vervelend ontzwangeringseffect. En wil daar iedere vrouw op voorbereiden.

Ik word dus kaal. Kaal, ja. Het is werkelijk verschrikkelijk. Als ik ‘s ochtends onder de douche sta en ik was mijn haar, kan ik hele plukken uit mijn hoofd trekken. Dat is namelijk een effect van de veranderende hormoonhuishouding na je zwangerschap. Mijn vier maanden oude baby heeft ondertussen zowat meer haar dan ik. Om te huilen is het, meer kan ik er niet van maken. Ik overweeg serieus een pruik, of op z’n minst een permanente hoed, want met die vlaskop van tegenwoordig kan ik me gewoon niet meer met goed fatsoen op straat vertonen. Zag ik er nou nog uit als Sinead O’Connor, dan zou ik nu gewoon mijn hele kop kaalscheren, maar ik vrees dat het resultaat eerder richting een Britney zou gaan en daar werd destijds ook helemaal niemand vrolijk van.

Lees ook: Help! Sinds het moederschap heb ik een draak van een PMS.

Enige voordeel is dat ik dit keer, na mijn derde zwangerschap, niet totaal verrast was door mijn haaruitval. Na mijn eerste keer baren overkwam het me namelijk ook en toen dacht ik dat ik de rest van mijn leven als biljartbal moest slijten. Huilend zat ik destijds in Californië bij mijn kapper, een homofiele Zweedse Israëliër, genaamd Human (echt, I kid you not), die therapeutisch de sympathybubbly ontkurkte en me plechtig beloofde dat hij er alles aan zou doen om me weer toonbaar te maken. “Don’t worry honey, I’m going to make you look fá-bú-lous!” En het moet gezegd: na drie uur kon ik weer de straat op zonder capuchontrui en had ik me niets eens noodgedwongen een kort en pittig moederkapsel hoeven laten aanmeten. Maar het heeft me nog zeker drie maanden gekost voor ik over het trauma heen was.

Toen ik mijn oudste dochter kreeg bleef dit drama me bespaard en aangezien mijn derde kind wederom een meisje is, had ik goede hoop dat ik ook dit keer mijn haar zou behouden. Niets is helaas minder waar en dus kan Mario om de dag de haarballen uit het doucheputje peuteren, omdat we anders gegarandeerd een overstroming hebben. En ook al weet ik dat het uiteindelijk echt wel weer aangroeit, toch voelt het niet heel fijn om iedere morgen een kluwen haar in mijn handen te hebben onder de douche. En áls het dan weer aan gaat groeien, loop je er de eerste paar weken bij alsof je je haar hebt laten knippen door je eigen baby met een kinderschaartje, met overal van die rare korte plukjes rondom je voorhoofd, als een soort kuikentje dat bezig is zijn dons te verliezen. Dat staat misschien schattig bij je nichtje van anderhalf, voor een volwassen vrouw is het gewoon niet heel charmant.

Haaruitval na een zwangerschap kan wel tot ruim een jaar duren. Mijn dochtertje is nu pas vier maanden, dus ik vrees dat ik er voorlopig nog wel even bij loop als een kaalgeplukte kip. Heel vervelend, want straks is het Kerst en zo’n halfkale knikker staat toch wel als een vlag op een modderschuit bij mijn galajurk en glitterhakken. Misschien moet ik daarom maar een last minute naar San Francisco boeken en me opnieuw huilend aan de voeten van Human, mijn kappende redder in nood, werpen. Na drie kinderen moet ik tenslotte al dealen met een permanent vetschort, flubbertietjes en een puttenkont, dus eigenlijk vind ik dat die kinderen al duur betaald genoeg zijn. Bovendien kan ik dat allemaal nog wel verbergen met corrigerend ondergoed en een beha met steunzolen, maar mijn hoofd, ja, daar kan ik toch moeilijk een zak overheen trekken. Daarnaast is het credo niet voor niets: als je haar maar goed zit. Toch? Fabulous.

Lees ook: Kolossaal tussen de killerbodies.